İçerik

	Gönlümün Ucundan Düş..

Gönlümün Ucundan Düş..

“Yokluğu bilmeyince insan, önce varlığı da anlamıyor. Sonra birden

anlamadan alışıveriyor, seviveriyor. Bazen bir şarkı duyuyor ya da

kulağına çalınıyor, farkına varıyor gibi oluyor. Azıcık.”

 

 

 

“Geleceksin” dedim. Konu bu kadar basitti. Bu sahne benimdi ve korkuya yer yoktu. Korku ancak seyirciye ait olabilirdi. Ki gelmezsen sahneye; elime bir silgi alıp seyircilerin arasından da silerdim seni. Benim dünyamdı. Dünya benimdi. Garip de bir fon müziği seçmiştim o gün. Bir elimde sangria, öbüründe dolma kalem. Şarapla doldurmuştum kartuşu parlasın kelimelerim diye. Pırıl pırıldı defter de hem de kan kırmızı. Müzik de el yazısına çevirmişti harflerimi. Seni bekliyordu sahne gel de büyük harfleri yerine koy diye.

 

Gelecektin bu kadar basitti. Ben çağırdım diye. Cümleler eksik kalır diye. Hiç olmadı hava ısındı güneye inmek gerek diye. O arada baktım camdan dışarı. Yok oturduğum yerden de görüyordum aslında. İşte bahane olsun. Yine trafik sıkışmıştı; tamam dedim ondan gecikiyor. Hoş gördüm. Nasıl olsa gelecektin. Kalktım gidip ıspanak pişirdim. Sanki güçsüzleşiyordu harflerim sensiz diye, hemen yerine koyayım istedim.

 

Gerçi nasıl olsa gelecektin. Ben isteyince yapardın sen. Bilirdin sahne ikimizindi, severdin de üstelik. Endişeli gibi göründüysem yok; değilim. Bu gece dolunay var ondandır. Sahnemizin ışık ayarlarını bozar diye, yoksa biliyorum. Şu telesekreterin ışığını da sevmiyorum mesela; yanıp söndükçe inadına bozuyor ortamı. Dikkati benden alıp kendi üzerine topluyor kıskanç. Bir basımlık canı var..

 

“Artık...”

Jüpiter

Jüpiter

Palto

Palto